GINGRAS sive GINGRIS

GINGRAS, sive GINGRIS
etiam GINGROS, tibia, a Phoenicibus excogitata, Phrygiae similis, qua et Cares usos prodidêre, inprimis apta funeribus. Nam Phoenices Adonim Gingram vocabant, in cuius luctu illam ad cantum accomodabant: sicut affini voce apud affines Aegyptios ginglarus habita est pusilla tibiola, sono acuro, ad monodias. Iul. Caes. Scalig. Poet. l. 1. c. 20. Graece γίγγρας quoque et γιγγράινος αὐλός. Gingrina Solino quoque c. 5. Sive gingrinas, quae breviores licet, subilioribus tamen modis, insonant: aut milvinas etc. Ad quem locum notat Salmas. ab imitataione soni, quem anseres faciunt, nonnulos vocem arcessere. Certe Hesych. γίγγρι, ait, ἐπιφώνημάτι τῶ χηνῶν λεγόμενον: unde et γιγγράζειν et γιγγρίζειν, Latinis gingrire, quod anserunt proprium. Sic vicissim de tibicinibus χηνίξειν, Graeci, ut ex Athen. l. 14. p. 618. discimus, unde gingritor tibicen, apud Fest. p. 119.

Hofmann J. Lexicon universale. 1698.

Look at other dictionaries:

  • TIBIA — I. TIBIA Phrygia, in universum sic dicta, Suidas: Τιβία. Φρυγία ὅλη. Vide Palmer. p. 575. II. TIBIA instrumentum maxime ὀργιαςικὸν καὶ παθητικὸν, Atistoteli in Politicis, et Appuleio Miles. l. 5. qui proin, uti loqui de cithara, canere de choro,… …   Hofmann J. Lexicon universale

Share the article and excerpts

Direct link
Do a right-click on the link above
and select “Copy Link”

We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.